Öznesi Olduğumuz Tek Yer: Hayat!

Koskoca bir ömür yaşıyoruz. Yaşarken çalışıyoruz, çalışıyoruz, çalışıyoruz başarmak için koşuyoruz. Unutuyoruz bazı şeyleri. Sevmeyi mesela ya da geç yaşlara bırakıyoruz sevilmeyi. Söylemiyoruz sevdiğimizi, anlatamıyoruz aşkımızı, çılgınca taklalar atıp şiir yazmıyoruz mesela. Çünkü bunlardan daha önemli işlerimiz var. Yani böyle zannediyoruz. Fakat bir yerde yanılıyoruz ve bu yanılgı o koskoca ömrün sonuna geldiğimizde bizi yenik bırakıyor hayata karşı.

Ne kadar başararak gol attığımızı sansakta Azrail 1 oldu mu oyun bitiyor. Peki bu telaş neden?

Elbette başarılı olmak için çok çalışmalıyız ama çalışırken hayatı ıskalamamalıyız.

Ömrümüzün sonuna geldiğimizde yanağımızdan bir makas alıp bu dünyada mutluluğu da hüznü de başarıyı da başarısızlığı da yaşadım gönlüm rahat bir şekilde çekip gidebilirim diyebilmeliyiz.

Evet, belki de bazı şeyler için biraz geciktiniz ama daha da geç olmadan hayatı dolu dolu yaşamaya bir an önce başlamalısınız. Unutmayın önünüzde büyük fırsatlar var hâlâ yaşıyorsunuz umudunuz var ve bu güzel bahar gününde evdesiniz eskisi kadar işiniz yok. Haydi sevmeye, sevilmeye bunu söylemeye, çılgınlar gibi dans edip şiirler yazmaya başlayın.

Sizlere ilham olabilecek bir şiir bırakmak isterim. Hayatınız daha yaşanılabilir olması dileğiyle…

SEVGİLERDE

Sevgileri yarınlara bıraktınız

Çekingen, tutuk, saygılı.

Bütün yakınlarınız

Sizi yanlış tanıdı.

Bitmeyen işler yüzünden

(Siz böyle olsun istemezdiniz)

Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi

Kalbinizi dolduran duygular

Kalbinizde kaldı.

Siz geniş zamanlar umuyordunuz

Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.

Yılların telâşlarda bu kadar çabuk

Geçeceği aklınıza gelmezdi.

Gizli bahçenizde

Açan çiçekler vardı,

Gecelerde ve yalnız.

Vermeye az buldunuz

Yahut vakit olmadı

BEHÇET NECATİGİL

 

Leave a Comment

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir